بیا که نوبت صلح است

بیا که نوبت صلح است و آشتی و عنایت

به شرط آن که نگوییم از آن چه رفت حکایت

بر این یکی شده بودم که گرد عشق نگردم

تو را بدیدم و بازم به توست چشم ارادت

نوبهارا!

هر آن وقتی که دیدارش نبینم                       جهانم تیره باشد بر جهان بین

به خوابی آرزومندم ولیکن                            سر بی دوست چون باشد به بالین

از آن ساعت که دیدم گوشوارش                    ز چشمانم بیفتادست پروین

نگارینا به شمشیرت چه حاجت                     مرا خود می‌کشد دست نگارین

از آب و گل چنین صورت که دیدست                تعالی خالق الانسان من طین

 

♪ ♪ ♪ 

بشنوید با صدای سالار عقیلی/ سعدی نامه(سیمین)

البته یکی دیگه هم خونده خوب خونده ولی اسمشو نمی دونمچشم

/ 0 نظر / 16 بازدید